Ooh middernacht schijn 'n lichie op mij
Noot voor lezer: Het was eigenlijk meer een smeekbede van ‘Ooh vroege ochtend laat het alsjeblieft weer heel snel licht zijn, want anders zit ik dadelijk in de vangrail’.
Zaterdagochtend reden we vanuit Oostenrijk rond 05.00 naar huis. Ik vond dat superslim, want dan was er nog weinig verkeer op de weg dus konden we heerlijk rustig doorrijden….dacht ik. Er was inderdaad weinig verkeer, en we konden inderdaad rustig rijden, alleen niet door-rijden.
Dunkel, dunkler, am dunkelsten
Op de Oostenrijkse wegen doen ze namelijk niet aan wegverlichting. Je rijdt in het pikkedonker over een weg waarvan je niet weet welke kant die in draait, waar afgronden om elke hoek te vinden zijn en tel daarbij nog eens op dat het licht sneeuwde en het mistig was en je begrijpt wat ik zag…. Niets, helemaal niets. Vooruit ik zal toegeven dat ik enigszins dramatiseer, maar in mijn hoofd zag het er daadwerkelijk zo uit….één groot zwart gat.
Na een uur mezelf moed inpraten, als afleiding gesprekjes met Bart beginnen en bij elke verlichte tankstation bijna juichend achter het stuur omdat ik toen wel even meer dan 10 meter voor me uit kon kijken, tuften we nog steeds met 80 km per uur over de snelweg, omdat ik ervan overtuigd was dat na die 10 meter écht een haakse bocht in de weg zou zitten of we rechtstreeks het ravijn in zouden rijden.
En toen begon het gelukkig wat drukker te worden. Steeds meer auto’s kwamen op de weg en met hun licht verlichtten ze ook mijn weg. In al mijn angst kon ik hier toch de schoonheid van inzien. Hoewel alle auto’s een andere bestemming hadden, maar hun eigen licht volop lieten schijnen, verlichtten ze ook mijn weg. Blijkbaar heeft dus niet alleen mijn kledingkast maar zelfs een slecht verlichte weg een boodschap.
Love shine a light on every corner…of the highway
We zijn zo geneigd om onszelf klein te houden, om niet té veel te zijn, té nadrukkelijk aanwezig. Maar als jij jouw eigen licht volop laat stralen, verlicht je (onbewust) ook het pad voor iemand anders. En wat was ik blij met al die grote bakken op de weg met hun grote lampen (die ik anders weleens kan verfoeien), want zij maakten dat ik mijn weg ook kon vinden. Dus straal! Straal jouw licht voluit bij elke stap die je zet, want wie weet rijdt er ergens wel iemand superbang in het pikkedonker en zorgt jouw licht ervoor dat zij haar eigen pad ineens weer kan zien.
Waar was Bart in dit verhaal zal de trouwe lezer zichzelf misschien afvragen? Die zat naast me en zag ook geen donder op de snelweg. Maar aangezien hij het normaliter niet zo erg vindt om soms in het duister te tasten, was hij gewoon rustig en bleef maar tegen me zeggen dat het écht snel licht zou worden. Én hij dankte de goden op zijn blote knietjes dat het zo pikkedonker was dat niemand zag dat hij langs die vrouw zat die met 80 km per uur over de snelweg reed.
Lees meer: